Column | Twitter als reddingsboei

Voor mijn neus ligt nieuw leesmateriaal: ‘IS’, het magazine over Internationale samenwerking en het magazine ‘PUBLISHR’, alles over online uitgeven. Beiden hebben zij niets met elkaar te maken, toch hebben deze magazines vele raakvlakken. – Inspireert de wereld ons niet te allen tijde!?

Wonderbaarlijk, hoe werelddelen waar men met ‘goedkope’ handen werkt, een Cross-Selling medialand als Nederland enorm weet te beïnvloeden. Het kaaskoppenland dat steeds meer te maken krijgt met apps, Twitter, content marketing en blogs, lijkt juist dit soort landen als zijnde steunpaal te misbruiken.

In een tijd waar zelfs Kruimeltje zijn pet nog op Marktplaats kan zetten, lijkt armoede zich te vormen tot het decor van ons hedendaags leven. Steeds meer bedrijven besteden hun producten uit aan lageloonlanden. Om de crisisdrukte te ontduiken kan men altijd nog een CV-tje op Twitter plaatsen. ‘Recommendation’ genoeg via LinkedIn.

Langs de jukbeenderen van onze Politiek kunnen wij burgers enkel toekijken. De uitstraling mag dan ‘leuk’ verpakt wezen, het doet grijzig aan. Kaders- en kaderlijnen omtrent de vele doelstellingen blijven zichtbaar duidelijk. – Één verkeerde stem tijdens de Provinciale Statenverkiezing is cruciaal.

De afgelopen tien jaar mag Nederland dan wel vooruitgang geboekt hebben, armoede en goedkope handen dreigt ons ook te overkomen. – Grondlegger Amerika is het fascinerend toonbeeld. Als Apeldoorns burger moet je onderscheidend kunnen zijn, daar liggen de banen immers voor het oprapen. Of Apeldoorn meer tijd, geld en energie wil steken in ontslagen is een kwestie van afwachten.

In het Apeldoorns Twitterverkeer lees je regelmatig over ontslag, koersverandering en nieuwe kansen. Is Twitter dan toch meer dan één grote praatpaal, is het onze reddingsboei tijdens woelige stormen? Als de cijfers er niet om liegen kan een land als Bangladesh maar beter de moderne kant op gaan. Too much daydreaming… of slechts een onhaalbaar kaaskop-advies. – Toch maar stemmen!?

Tom de Vries

Column | 16.666.666ste Nederlander is Homo

Gekscherend wordt mij weleens de volgende vraag gesteld: “Hoe denk jij eigenlijk over het laatste nieuws?” – Als Apeldoorns tekstschrijver kom ik inderdaad regelmatig met ‘nieuws’ in aanraking. Wat het met mijn geestelijke gezondheid doet heb ik nooit bij stilgestaan. Misschien wil ik er ook gewoon niet teveel over nadenken. Wanneer je dan ook verwacht dat ik inhoudelijk wat ga schrijven over bovenstaand titel zit je in de verkeerde column. Zelf geef ik weinig om onderwerpen als “16.666.666ste Nederlander geboren” of “Homo gezocht in vacature”. Alles is namelijk zo overrated! Begrijp mij niet verkeerd, ik geniet intens van mijn werk, ware het niet dat je zoveel meer te weten komt. Onderwerpen die je tussen het boodschappen- en de afwas doen nimmer trotseert.

Zelf filosofeer ik er dan ook graag over, vragen die regelmatig de revue passeren zijn dan ook: waarom willen wij alles weten, moeten wij overal waar wij komen voorzien worden van de ‘highlights’… en wat is de oorzaak dat de mensheid en al zijn aardse rampen zoveel nieuws teweeg brengen?

Persoonlijk boeit het mij vrij weinig dat iemand Homo is, laat staan dat wij zogenaamd een 16.666.666-kindje mogen verwelkomen in Nederland, dit zonder enig grondig onderzoek in menig provincie, wijk noch straat. Kijk, zolang er mensen zijn bestaat er nieuws… WIJ (en ja, ‘wij’ tikte ik inderdaad met HOOFDletters, want het ‘wij-gevoel’ is immens in Nederland) zijn voorlopers van het vooruitzicht. Net als Jules Verne, schrijver van ‘De reis om de wereld in tachtig dagen’ willen wij altijd alles van tevoren weten.

Zoals Jezus ooit zijn discipelen had die continue vroegen; “Wat is er aan de hand, wat gaat er gebeuren!?” lijkt de wereld en zijn bevolking er niet echt op vooruit gegaan te zijn. Ook in Apeldoorn en omgeving creëeren wij mensen aan de lopende band nieuws, soms baanbrekend, soms ook wereldnieuws, zoals Koninginnedag 2009. – Een schokkende gebeurtenis.

Met de komst van de mensheid kwam het nieuws, als een menselijke plaag omringde het ons. Complete kastelen, steden en dorpen gingen vaak ten onder aan de catastrofale gevolgen van roddels, ofwel nieuws. Later kwamen er ook onderwerpen als moord, (Poging tot-) doodslag, verkrachting en ongelukken als thema aan bod. De mensheid leest- en hoort dit alles graag. – Mits het over eigen familie gaat.

Wanneer men mij wederom eenzelfde vraag weet te stellen geef ik het volgend antwoord; “Zolang jij je er prettig bij voelt heb ik geen problemen met het nieuws”. Och, misschien ben ik ook maar gewoon een nuchtere Apeldoorner.

Tom de Vries

Column | Vrouwen die mannen slaan

Jij bent een klootzak! Vier woorden dat menig overspelende man te horen kan krijgen van zijn lief. Op de website ‘Vreemdgaan.nl’ kan menig man de voor- en nadelen van het vrije liefdesspel ontdekken. Titels als ‘Vreemdgaan, wippen en wegwezen’, ‘Partnerruil is gelegaliseerd vreemdgaan’ en ‘Minnares gezocht’ zijn woorden die je vrouw niet graag op het scherm ziet staan. Je zal als man zijnde maar eens de straat oversteken, een leuk blondje tegen het lijf lopen dat uitbundig vraagt; wippen en wegwezen, interesse, ja of nee!? Reken maar dat jij na afloop bij thuiskomst een mep kan verwachten. Vrouwen slaan mannen nu eenmaal graag!

Zelfs Helga, een vrouw met kantje boord overgewicht, maat 49 schoenen een poepgat vol aambeien en een stoma kan rekenen op een beurt. Het gaat een man bij het vreemdgaan namelijk niet om het uiterlijk, zolang hij zijn hongerige kikkervisjes maar kan lozen. Aan het eind van de rit heeft Helga een ‘topavond’ gehad. Wanneer zij na afloop het verhaal aan vriendinnen verteld krijgt meneer wederom een flinke klap. Als compliment toe; “Bedankt dat je mijn beste vriendin Helga zo uitzonderlijk vermaakt hebt!” – Het mannelijk respons, niets wetend van het vrouwelijk klets- en vragenvuur. – Huh!?

In menig geval vergeeft een vrouw haar man tien minuten na zo’n klap. De echte ‘geluksvogels’ belanden in een gespreid (ziekenhuis)bed. Helaas staat het slecht gesteld met menig man, volgens de site gaat het veel mannen bij seks om de seks, de vrouw in kwestie is bijzaak. Wanneer vrouwen vreemdgaan staan mannen jankend op de stoep. – Vandaar dat je nooit religieuze teksten zal aantreffen als: ‘Verlichting vindt men pas wanneer vrouwen mannen slaan’. Tja, dan schijnt alles pas helder te worden.

Het mooie aan mannen is dan ook hun wilskracht. Ondanks hun vele onzekerheden denken zij vrouwen de baas te zijn. Vrouwen daartegenover zijn zachtmoediger- en daadkrachtig. – “Dat is niet mijn parfum!” *rond cirkelend vogeltje boven meneer*. Er is eigenlijk maar één problematiek dat mannen hebben, zij moeten leren het vrouwenwoord te handhaven. Wees lief voor je vrouw, maak een foto van die dikke steenpuist op haar neus, lijst het vervolgens in of vertel hoe mooi die snorhaartjes zijn, vraag desnoods wanneer zij voor het laatst een ander restaurant gezien heeft dan de Mac. Zo kom je vele malen sneller van haar af! – Pas echter wel op dat je geen mes tussen je bilspleet zal ontvangen.

Tom de Vries

Website | http://tomdevries.tk

Column | Not a perfect person

Ze waren nog maar net aangekomen op Schiphol. Een wat ouder echtpaar, zwaar bepakt, hand in hand lopend richting de uitgang. Zij waren net terug van hun woning in Stockholm, de grootste hoofdstad van Zweden. Het duurde niet lang of hij liet langzaam maar zeker haar hand los. Zij keek hem verbaasd- en overdondert aan. – Hij liet immers nooit zo vluchtig haar hand los. Vele vragen duizelden door haar hoofd: ‘was deze bestemming hem niet goed bevallen’, ‘waren er woordwisselingen geweest?’. – Een traan vind zijn weg langs haar rechterwang. Op dat moment kijkt hij haar star aan, schat… ik moet je wat bekennen; “Er is een ander”.

Van schrik laat ze haar koffer vallen. “Een ander?” – benadrukt ze voorzichtig. Ondertussen legt hij zijn warme handen op haar wangen, haar hoofd ondersteunend. “Een ander kind, geen andere vrouw, liefje.” Zij zucht, rimpels sieren haar voorhoofd als nooit tevoren. Mompelend probeert zij de zinnen in haar hoofd over haar lippen te krijgen; “Sinds wanneer, hoe lang al en met wie?” Stuk voor stuk vragen die alleen hij kan beantwoorden. Omstanders lopen hun voorbij, geen weet van wat voor een tafereel zich hier afspeelt.

Ze hadden zo’n plezier in Stockholm, hoe kon dit haar ontgaan zijn. Hij was altijd zo’n lieve zorgzame man. Wat heeft zich altijd tussen hun afgespeeld? Hij stelt haar voor ergens te gaan zitten. Hier besteld hij één Starbucks koffie ter opheldering. Terwijl hij voorzichtig in het kartonnen bekertje roert denkt hij na. Misschien was dit ook niet het juiste moment om zoiets te bespreken. Toch, ermee rond blijven lopen brak de arme man. Het feit dat hij een ander kind had wist flink op zijn gemoedsrust in te spelen.

Hij dacht nog even diep na en keek haar peinzend aan. Een voorzichtige aarzeling en dan opeens het verhaal; “Wij zijn niet zomaar op weg naar Apeldoorn, lang geleden toen ik nog een twintiger was leerde ik mijn eerste lief hier kennen. Wij waren net als wij, twee handen op één buik. Waar zij ging, ging ik ook. Waar ik ging, ging zij. Het heeft niet lang geduurd voor er uit onze kortstondige relatie een liefdeskind ontstond. Ik was bang, nog niet klaar voor het vaderschap… de wereld om mij heen leek mij in elkaar te persen. Er was geen ruimte meer voor mijzelf.

Op een dag lag zij te slapen, onze baby in een wiegje ernaast. Dit was mijn kans om voor altijd uit hun leven te verdwijnen, ik wist dat het beter was voor iedereen. Ik ging, heb hun nooit meer geschreven. – Nimmer mijn kind zien opgroeien, tot een maand terug. Ik las een oproepje op een Nederlandse website. Mijn dochter wilde mij leren kennen, mij… de vader die abrupt uit haar leven verdween. Ik moest de tranen bedwingen. Een week later besloot ik dat het tijd was om het aan jou te vertellen. Misschien ben ik wat laat, nu is er geen weg terug voor mij. Ik weet dat wij hier zijn om straks bij haar te zijn. Deel uit te kunnen maken van haar leven. – Hopelijk durf jij het avontuur met mij aan!?

Zij kijkt hem aan, de tranen van wanhoop vervormden zich tot tranen van gedeelde blijdschap. Als geen ander begreep ze hem. “Ik ga met je mee schat, ik ben blij dat je er zo vroeg bij bent en dat je mij er deel van uit laat maken. – Is het mooi in Apeldoorn??

Tom de Vries

Website | http://tomdevries.tk

Column | Droomkind

Wanneer je klein bent groei je op met vele dromen. Dromen die bij het opgroeien in het verschiet dreigen te gaan. Waar je het ene moment als een vogel door de lucht zweeft zit je hedendaags in het drukke bestaan. Als klein jongetje was ik al een echte dromer. – De meesten zouden mij een fantast genoemd hebben. Niet alleen droomde ik nachtenlang vele fantasiewerelden bij elkaar, voor de toekomst had ik ook zo mijn dromen. Als enig jongetje in de klas fantaseerde ik al over trouwen met een mooie meid en papa worden. Dit terwijl andere zesjarige jongetjes profvoetballer of politieman wilden worden. Als kind is de wereld immers rooskleuriger dan je op latere leeftijd realiseren kan.

Ik vocht met heksen, draken en ridders om menig jonkvrouw in nood te redden. Op hoog toneelniveau speelde dit alles zich af in mijn dromerig bolwerk. Niet alleen wilde ik menig schone dame redden, ik wilde vooral een held zijn. – zo één als in speelfilms. Geloof mij, op die leeftijd was ik zeker niet de knapste van de klas, enig logica zat er dus wel in. Ik herken mij nog steeds wel in dat kind van toen. Mijn hele fantasiewereld is nog voor de geest te halen. Mijn kamer was dan ook een droomwereld op zich. Op de vensterbank had ik groene plastic soldaatjes met tanken, tegenover hun trotserende indianenstammen. Op mijn speelplank had ik een blauwgekleurd houten poppenhuis vol actiefiguurtjes. – De verhalen die dan boven water kwamen waren meesterlijk, voor een kind dan. Beneden had ik dan weer Lego staan. Hier bouwde ik hotels, huizen en pirateneilanden mee.

Wanneer het op school als opgroeiend kind even tegenzat vluchtte ik weg. Dit in mijn veilige droomwereld. Als kind ben je namelijk enorm kwetsbaar. Toch, ik vond het fijn om een ‘kwetsbaar’ kind te zijn. Ik had de tijd om mijn fantasie te ontplooien, grenzen te verleggen en het onbereikbare reëel te maken. Met Lego kan je namelijk alles worden dat je maar wil zijn. Van hoteleigenaar tot leraar of zelfs meesterdief. Alles kan, alles mag!

Inmiddels heb ik mijn eigen droomhuisje in de zon, schone jonkvrouwe en een fantastisch leven. – dingen waar je als kind over droomt. Waar je als kind nooit over fantaseert zijn de nare kanten van het leven, zo heb ik afscheid moeten nemen van een geweldig hamstertje, lievelingsoom, mijn eigen zus… en gesneuveld apparatuur.

Helaas komen kinderdromen nooit meer terug, nu moet je ze zelf creëren, welkom bij het ouder worden.

Tom de Vries

Website | http://tomdevries.tk